ศศินกานต์ วกุล

ชื่อเรื่อง: ฝน

ขนาด: เรื่องสั้น

วันที่: 23 มิถุนายน 54

โดย: ศศินกานต์ วกุล

(1)

"ชชชช..." เขาสบถเบาๆเมื่อเห็นเม็ดฝนกระทบหน้าของรถแท๊กซี่

เขาไม่เคยชอบฝน ฝนตกทีไรก็มีแต่เรื่องน่าหงุดหงิด ไหนจะรถติดนรกไปทั่วกรุง ไหนจะเฉอะแฉะ จะไปไหน จะทำอะไรก็ไม่สดวก ไม่คล่องตัว

โดยเฉพาะตั้งแต่ที่เขาลาออกจากงานประจำ ออกมาทำงานเป็นฟรีแลนซ์อย่างนี้ ต้องเดินทางไปนั่นมานี่บ่อยๆ ฝนตกทีไร ก็หมายถึงเขาต้องสายแน่ๆ

"เซ็งฉิบ"

13:00 นาฬิกาที่ข้อมือขวาขานเวลา เขาก็ได้แต่ปลอบใจตัวเอง บ่ายสองทันสบายๆ ฝนตกแค่นี้รถคงไม่ถึงกับติด

"พี่ครับ แยกนี้ไฟมันเสียหรือเปล่า ทำไมมันแดงอย่างเดียวเลยล่ะ" เขาถามขึ้น ประสานกับเสียงครืดคราดของที่ปัดน้ำฝน และเพลงคลอเบาๆภายในตัวรถ

"แยกนี้ก็ปล่อยน้อยงี้แหล่ะน้อง รอหน่อยๆ"

เขาเคาะนิ้วกับเบาะรถ จริงๆดูจากเวลาก็ยังมีพออีกเหลือเฟือ แต่อะไรบางอย่างทำให้เขาอยากจะถึงที่หมายให้ไวๆ

ไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียว รถที่ติดอยู่ค่อยๆทะยอยออกตัวท่ามกลางสายฝนพรำ "พี่ครับ เดี๋ยวจอดตรงหน้าเซเว่นข้างหน้านะครับ"

(2)

"ฟึ๊บบบ" เสียงร่มที่เปิดออกได้ด้วยปริงดีด เธอไม่เคยรังเกียจฝนออกจะชอบด้วยซ้ำ ถ้าไม่ตกหนักจนเกินไป การได้กางร่มเดินระหว่างที่ฝนตกพรำ ทำให้รู้สึกเย็นๆ รู้สึกเหมือนได้เป็นนางเอกหนังรักโรแมนติก แม้ตอนนี้จะเดินอยู่คนเดียวก็ตาม

เธอออกก้าวเดินจากหน้าตึกสำนักงาน แถวนี้ไม่ใช่บริเวณที่เป็นศูนย์กลางกรุง จึงไม่ได้มีคนเดินพลุกพล่านมากนัก เธอเดินเอื่อยๆไปตามทางฟุตบาท หลบน้ำที่เจิ่งนองอยู่เนืองๆ สายตามองไปไกล สองมือจับร่มไว้กันปลิว
เธอทำงานอยู่ออฟฟิศนี้มานานหลายปี เดินไปมาอยู่ในละแวกนี้และใกล้เคียง รู้ทุกซอกทุกมุมว่าร้านอาหารในซอกหลืบไหนอร่อย มีธนาคารอะไรอยู่ตรงไหน มีร้านสะดวกซื้ออยู่มุมไหน

แถวนี้เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นบ้านที่สองของเธอ

เธอเดินต่อไปเรื่อยๆ วันนี้เป้าหมายคือธนาคารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตึกสำนักงาน ต้องเดินไปไกลทีเดียววันนี้
ฝนยังตกพรำๆ เธอก็เดินไปเรื่อยๆ

อีกไม่กี่ก้าวจะถึงที่หมาย เธอก็เหลือบเห็นชายหนุ่มวิ่งมาจากไหนไม่แน่ใจอย่างรวดเร็ว มาหลบฝนอยู่ตรงกันสาดหน้าประตูธนาคาร

"ฝนตกๆ กันสาดก็เล็ก ยังมีคนมาหลบฝนอีก" เธอบ่นในใจ

เมื่อถึงหน้าประตู เธอก็หุบร่มแล้ววางพิงไว้กับกำแพงด้านข้าง ก่อนจะผลักประตูกระจกเข้าไปในห้องแอร์ด้านใน

(3)

เขาคิดว่าจะแวะซื้อกาแฟกล่องจากร้านสะดวกซื้อสักหน่อย ก่อนเดินไปยังตึกสำนักงานที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนัก แต่ฝนที่ยังลงเม็ดหนาทำให้เมื่อเขาลงจากแท๊กซี่ ก็ต้องรีบวิ่งหาที่หลบฝนที่ใกล้ที่สุดก่อน

ระหว่างที่ปัดเม็ดฝนที่กลิ้งอยู่บนเสื้อ ก็มีคนเข้ามาอยู่ในบริเวณที่หลบฝนพื้นที่เล็กๆด้วยกัน

เขาหันไปวินาทีเดียวกันกับลืมหายใจไปชั่วขณะ

เธอหุบร่มที่ถือมาแล้ววางไว้ข้างๆประตู ขณะที่เธอเดินเข้าไปในหลังประตูกระจก เขาก็ก้าวตามเข้าไปอย่างนั้น... สมองว่างเปล่า

"รับบริการอะไรดีครับ" เขาได้ยินพนักงานธนาคารถามเธอ

"จ่ายบัตรเครดิตค่ะ" เธอตอบ

เขายืนงงๆอยู่อย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อ จนมีพนักงานเดินเข้ามาถาม เขาจึงตอบไปว่า "มาทำบัตรเครดิตครับ" แล้วเดินตามพนักงานเข้าไปข้างในอย่างช่วยไม่ได้

เวลาเป็นสิบนาทีที่เขาแสร้งถามนั่นนี่กับพนักงานเพื่อรักษามาดเอาไว้ แต่ด้วยการหลักฐานไม่ครบถ้วนเขาจึงขอตัวออกมาได้ ก็แน่ล่ะเขาตั้งใจจะมาธนาคารเสียที่ไหนกัน 

แม้ว่าเธอจะหายลับไปแล้ว และเขาเองก็ใกล้เวลานัดเต็มที แต่เมื่อมองฟ้าหลังฝนเขาก็คิดว่า บางทีฝนตกก็ไม่เลวเหมือนกัน