ศศินกานต์ วกุล

ชื่อเรื่อง: หนาว

ขนาดเรื่อง: สั้นมากๆ

วันที่: 17 ธันวาคม 2553

โดย: ศศินกานต์ วกุล

เผยแพร่: http://trakspajan.exteen.com/20101217/entry

คำนำ

                วันนี้เป็นวันที่อากาศในกรุงเทพหนาวอย่างไม่น่าเชื่อ น่าจะราวๆ 22-23 องศา ลมหนาวพัดกระทบผิวกายขณะเดินอยู่ริมถนน ทำให้มีกำลังใจในการเดินได้มากขึ้นอีกหลายก้าว อยากให้หนาวอย่างนี้ไปอีกนานๆ

(1)

                หญิงสาวใช้สองแขนโอบรอบกายพร้อมห่อไหล่ สู้กับอากาศที่อยู่ดีๆก็ลดต่ำลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เสื้อเชิ้ตแขนยาวที่มีความหนาของผ้าระดับธรรมดาๆ กับกระโปรงยาวพอดีเข่า ตามสไตล์ภาคบังคับของสาวออฟฟิศ ไม่ได้ช่วยปกป้องให้ผู้สวมใส่รู้สึกอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย

แม้ขณะนี้ จะเป็นเวลากลางวัน คนทำงานเดินกันขวักไขว่ตลอดช่วงฟุตบาท ทว่าลมหนาว ก็ยังสามารถลัดเลาะ สอดแทรก พัดพริ้ว ให้หญิงสาวยิ่งต้องห่อไหล่และลูบต้นแขนไปมาอย่างพอที่จะสร้างความอบอุ่นให้กับร่างกายได้บ้าง

“หนาวจัง”

ทันใดนั้น ความอบอุ่นก็กระจายเข้ามากระทบความรู้สึก เริ่มต้นจากมือ แขน หัวไหล่ แล้วแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

“งั้น รีบๆกลับออฟฟิศเถอะ เรามีเสื้อหนาวเดี๋ยวให้ยืม” สิ้นเสียงนั้น มือของหญิงสาวก็ถูกแรงฉุด และเจ้าตัวก็เดินตามไปอย่างไม่ได้มีข้อโต้แย้ง

“อยากให้หนาวอย่างนี้ไปอีกนานๆ” เสียงพึมพำที่เบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ แต่ฝากความหมายตามคำนั้นให้กับสายลม

(2)

                หญิงสาวนั่งอยู่ที่ชายหาด อาศัยร่มเงาต้นมะพร้าวพอบังให้พ้นแดดแรง ลมพัดพาลมทะเลปนละอองความเย็นมากระทบผิวกายอยู่เรื่อยๆ วันนี้อากาศเย็นกว่าเมื่อวานมาก จนต้องหาเสื้อเชิ้ตแขนยาวมาคลุมไว้อีกชั้นหนึ่ง

                หาดทั้งหาดเงียบสงบ จำนวนนักท่องเที่ยวมีไม่มากนักค่าที่เป็นวันธรรมดา หญิงสาวเลือกที่จะใช้วันพักร้อนไปกับการอยู่คนเดียวอย่างนี้

                หนังสือที่หยิบติดมาก็เป็นเพื่อนคู่กายได้บางขณะ แต่ที่เป็นเพื่อนให้อุ่นใจมากกว่าเป็นของอีกสิ่งหนึ่ง

                เสียงสัญญาณว่ามีข้อความใหม่ดังจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัว

                “เพิ่งตื่นจ้ะ เป็นไงบ้างทางโน้น”

                “หนาวค่ะ วันนี้อากาศเย็นลงแบบงงๆ อยู่ดีๆก็หนาวซะงั้น”

                “ทางนี้หนาวกว่าแน่ๆ หิมะขาวโพลนรอรับซานต้าครอสอยู่เนี่ย”

                “ไม่เป็นไร ไม่กล้าแข่งความหนาวกับพี่หรอกค่ะ”

                “ถ้าอยู่ใกล้ๆจะกอดให้แน่นๆ ให้อุ่นเลย”

                “อีกปีเดียว กลับมาอย่าลืมสัญญาแล้วกัน”

                “กลับไปทวงแน่นอน อย่าเบี้ยวแล้วกัน”

                . . .

                ข้อความยังส่งหากันไปเรื่อยๆ พักบ้างหากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดมีหน้าที่อย่างอื่นต้องทำ หรือจนกว่าจะถึงเวลาเข้านอนของอีกฝ่าย เทคโนโลยีทำให้โลกไม่กว้างเหมือนแต่ก่อน

                หญิงสาวในชุดนอนอันประกอบด้วยเสื้อสองชั้นกางเกงขายาว และผ้าห่มคลุมตลอดตัว หลับตาลง “อยากให้หนาวอย่างนี้ไปอีกนานๆ” เสียงพึมพำที่เบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ แต่ฝากความหมายตามคำนั้นให้กับสายลม

(3)

                หญิงชรานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกตัวคุ้นเคย ตัวที่ลูกชายซื้อให้เพื่อให้แม่ได้นั่งพักผ่อน เก้าอี้ตัวนี้วางอยู่ที่เฉลียงหลังบ้าน เวลานั่ง ก็จะหันหน้าไปยังสวนของบ้านในพื้นที่พอประมาณ หญิงชราใช้เวลาเกือบตลอดบ่ายอยู่บนเก้าอี้โยกตัวนี้เป็นประจำ โดยทำอะไรเล็กๆน้อยๆไปเรื่อยๆ ตามที่สายตาจะยังพอเห็นและทำได้ บางครั้งก็งีบหลับไปหากอากาศดีและไม่ร้อนจนเกินไปมากนัก

                “นอนกลางวันอีกแล้ว” เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยโพล่งแทรกเข้ามาในภวังค์ หญิงชราจึงหันหน้าไปทางต้นเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ส่งยิ้มให้

                “พ่อ แหม อยู่ดีๆก็พูดเสียงดัง ไม่ได้นอนกลางวันเสียหน่อย แค่พักตาเฉยๆ”

                “จ้ะ พักตาก็พักตา วันนี้อากาศดีเนอะ”

                “นั่นสิ แม่ว่าเราไม่เจออากาศเย็นๆแบบนี้ในกรุงเทพมานานแล้วนะ”

                “อืม หนาวๆอย่างนี้ดี พ่อ ชอบ” ชายขราที่ดูท่าทางอายุไม่ห่างจากภรรยามากนัก เดินใกล้เข้ามาพร้อมวางฝ่ามือไว้ที่ไหล่แล้วบีบเบาๆด้วยความรักใคร่ ฝ่ายภรรยาก็ยกมือขึ้นบีบมือที่วางอยู่บนไหล่นั้นกลับเบาๆเพื่อบอกถึงความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน แม้ไม่มากขึ้นแต่ก็ไม่เคยน้อยลง ยังคงสม่ำเสมอมาตลอดแม้วันเดือนปีจะผ่านไปแค่ไหนก็ตาม

                ความรู้สึกอุ่นขึ้นอย่างกระทันหันทำให้หญิงชราสะดุ้งตื่น ก็พบว่ามีเสื้อไหมพรมกันหนาวถูกบรรจงห่มไว้

                “โธ่ ทำแม่ตื่นเลย ขอโทษครับ”

                หญิงชรายิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับลูกชาย “ขอบใจจ้ะลูก แม่กำลังรู้สึกหนาวๆพอดีเลย”

                “ครับแม่ พักผ่อนต่อนะครับ เดี๋ยวผมไปดูเจ้าตัวเล็กก่อน”

                หญิงชรายิ้มละไม กับภาพชายร่างกายสูงใหญ่ที่อุ้มเด็กชายตัวน้อยขึ้นบ่าแล้วเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน ช่างเหมือนภาพที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน เมื่อครั้งลูกชายยังเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก และสามีของเธอยังมีลมหายใจ

                มือข้างเดิมเผลอยกขึ้นจับไปที่ไหล่ข้างนั้น ความอบอุ่นยังคงแผ่อยู่จางๆ “อยากให้หนาวอย่างนี้ไปอีกนานๆ” เสียงพึมพำที่เบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ แต่ฝากความหมายตามคำนั้นให้กับสายลม

-  End -