ศศินกานต์ วกุล

เรื่องสั้น: Climate Change – FOr you and ME
วันที่: 15 ตุลาคม 2552
โดย: ศศินกานต์ วกุล
โพสต์: http://trakspajan.exteen.com/20091010/climate-change-8211-for-you-and-me
โปรย: งานเขียนเพื่อร่วมใน Blog Action Day 2009 - Climate Change
อยากเขียนถึงอะไรที่มันใกล้ๆตัว เช่น ถ้าคนทำงานออฟฟิศช่วยกันลดการใช้กล่องโฟมหรือถุงพลาสติกในตอนเช้าได้ น่าจะช่วยให้โลกร้อนช้าขึ้นได้อีกหน่อย (มั๊ยน้า)

Reference:

http://www.blogactionday.org/about/en

http://champcpe.exteen.com/20091002/blog-action-day-2009-climate-change/page/3 

“เอากระเพราหมูและก็ไข่ดาว”

“ทานที่ร้านหรือเปล่าคะ”

“เออ ไม่ครับ ใส่กล่อง แต่ว่ามีกล่องอย่างอื่นที่ไม่ใช่กล่องโฟมไหมครับ”

“ไม่มีค่ะ ถ้าจะเอากลับบ้านเราก็จะใส่กล่องโฟม แล้วก็มีช้อนพลาสติกให้ด้วย”

ชายหนุ่มยิ้มให้กับคำตอบของหญิงสาว และมองเธอตักข้าวพร้อมราดด้วยกระเพราหมูตามที่สั่ง

“แล้วก็... ไม่เอาถุงพลาสติก อ้อ แล้วช้อนก็ไม่เป็นไรครับที่ทำงานมี”

หญิงสาวยื่นกล่องโฟมบรรจุข้าวให้กับชายหนุ่มด้วยความงุนงง พร้อมมองเขาเดินออกจากร้านและแผ่นหลังที่ลับหายไปกับฝูงชนที่เดินขวักไขว่บนถนนที่มีตึกออฟฟิศเรียงรายไปสุดลูกหูลูกตา

“อย่างเดิมครับ”

“ค่ะ” หญิงสาวยิ้มรับให้กับชายหนุ่มที่มาซื้อข้าวราดกระเพราหมูพร้อมไข่ดาวในทุกเช้า พอคุ้นเคยหน้าค่าตากัน หญิงสาวก็จะเติมกระเพราให้มากกว่าพิเศษบ้าง บางทีก็แอบหยิบ ไส้กรอก ทอดมัน แถมๆลงไปสักชิ้นก่อนจะปิดกล่องโฟม แล้วยื่นส่งให้กับชายหนุ่ม

ชายหนุ่มก็รับกล่องสีขาวไปพร้อมรอยยิ้มจางๆ ก่อนที่จะเดินลับหายไปตามทางที่เขาเดินไปเป็นประจำทุกวัน



แล้วในเช้าวันหนึ่ง ชายหนุ่มก็ปรากฏตัวขึ้นเหมือนเคย แต่วันนี้มีกล่องพลาสติกใสพร้อมฝาปิดอย่างดีมายื่นให้ พร้อมบอกว่า “อย่างเดิมครับ แต่ว่ารบกวนใส่ลงในกล่องข้าวอันนี้ได้ไหมครับ”

“จะดีเหรอคะ อย่างนั้นทานเสร็จก่อนต้องล้างอีก ใช้กล่องโฟมจะสะดวกกว่าหรือเปล่า ทานเสร็จก็ทิ้งได้เลย”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ทานเสร็จผมก็ล้างเอา” ชายหนุ่มตอบสั้นพลางยิ้มให้ หญิงสาวเห็นความตั้งใจอย่างนั้นก็รับกล่องพลาสติกใสที่ทำจากวัสดุดูแข็งแรง ตักข้าวพร้อมราดกระเพราหมู จากนั้นก็ปิดด้วยฝาที่ชายหนุ่มยื่นให้ เรียบร้อยแล้วจึงส่งกล่องข้าวคืนให้กับชายหนุ่ม

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มพูดพร้อมยิ้มให้ น่าแปลก... ทำไมหัวใจเริ่มเต้นแปลกๆเวลาเห็นรอยยิ้มนี้ หญิงสาวแอบคิดในใจ



“ใช้กล่องข้าวเพื่อลดขยะเหรอค่ะ” หญิงสาวอดถามไม่ได้ในวันหนึ่ง

ชายหนุ่มยิ้มก่อนตอบว่า “ครับ ผมว่ากล่องโฟม ถุงพลาสติก อะไรพวกนี้ มันทำหน้าที่ของมันได้ไม่คุ้มกับอายุของมันเลย ใส่ข้าว ใส่ถุง แค่ไม่นาน พอถึงที่ทำงานถึงบ้านก็ทิ้งพวกมันเสียแล้ว…

แต่ว่าถ้าไม่ใช่แม่ค้าที่คุ้นเคย ผมก็คงไม่กล้า กลัวเขารำคาญเอา”

“ค่ะ ตองเข้าใจ แรกๆตองก็งงเหมือนกัน แต่ตอนนี้พอเข้าใจแล้ว ไว้ตองลองคุยกะป๊าดู ว่าเรามีทางอื่นนอกจากโฟมอีกหรือเปล่า”

“ครับ” ชายหนุ่มตอบ ก่อนที่จะเดินออกจากร้านไป แต่แล้วก็เดินกลับเข้ามาเหมือนลืมอะไว้

“ลืมอะไรเหรอค่ะ”

“เอ่อ... ลืมบอกไปว่า ผมชื่อเอกครับ พี่เอกนะ” ชายหนุ่มบอกแล้วรีบเดินออกจากร้านไป โดยไม่ได้ทันมองอาการแปลกใจระคนตกใจของหญิงสาว และน่าแปลกว่าความตกใจของหญิงสาวมีสีแดงระเรื่อที่แก้มสองข้างด้วย



และในเช้าวันนี้ก็เช่นเคย ชายหนุ่มถือกล่องพลาสติกใสบรรจุข้าวพร้อมกระเพราหมูปะหน้าด้วยไข่ดาวสุกกรอบหน้าตาน่าอร่อย เดินห่างจากร้านข้าวเจ้าประจำมาได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อตน

“พี่เอก”

“น้องตอง มีอะไรครับ” 

หญิงสาวไม่พูดอะไร หากตอบด้วยกล่องพลาสติกแข็งแรงขนาดเล็ก ในนั้นบรรจุเค้กชิ้นขนาดกำลังดีไว้ ชายหนุ่มรับมาอย่างงงๆกับของในมือ

“นี่ ตองทำเองเมื่อคืน เอ่อ.... เป็นของหวานค่ะ เป็นการขอบคุณที่เป็นลูกค้าประจำ ทานให้หมดนะคะแล้วก็อย่าลืมทำความสะอาดกล่องด้วย” พูดจบหญิงสาวก็วิ่งปรู๊ดกลับร้านไป อย่างที่ชายหนุ่มเรียกไว้ไม่ทัน



หลังจากจัดการกับข้าวกระเพราหมูเรียบร้อย เอกก็พลิกมองกล่องขนมเค้กที่ได้รับมา พลางยิ้มเมื่อได้ลองคำแรก ‘อร่อยแฮะ น่ารักจัง ไม่เสียแรงที่เอาหน้าไปให้เขาเห็นทุกวัน’ เอกคิดพลางนึกถึงวันนั้น วันแรกที่เอกเดินผ่านร้านข้าวราด ที่อยู่ไม่ไกลจากตึกออฟฟิศของเอกมากนัก

ยังจำได้ว่า เอกเดินผ่านหน้าร้านไปแล้ว แต่ก็สะดุดใจกับสาวน้อยที่ทำหน้าที่ตักกับข้าวเหลือเกิน ถึงกับต้องเดินเข้าร้านไปซื้อข้าวกล่อง แม้จะซื้อแซนวิชมาเป็นอาหารเช้าแล้วก็ตาม

หลังจากนั้น เอกก็ต้องไปซื้อข้าวเช้าที่ร้านนี้เป็นประจำ เพื่อจะได้เห็นหน้าสาวน้อยคนนี้ แต่ที่ได้ขนมพิเศษมาเป็นของหวานแบบนี้เรียกว่าเกินคาด

เอกจัดการกับขนมจนหมด ก็พบว่าพื้นด้านล่างของกล่องมีกระดาษที่พับไว้รองอยู่

และเมื่อคลี่ออก บนกระดาษมีข้อความเขียนไว้ว่า...

“เปิดเทอมแล้วตองมีเรียนเช้า คงไม่ได้มาร้านอีก... นี่เบอร์ตองค่ะ 081-XXX-XXXX”